COLUMN augustus 2010

Vineus SM

Column Frank Jacobs

Wijnproeven kan je op veel verschillende manieren doen. De meest prettige is die waarbij je ontspannen een fles openmaakt en een glas inschenkt, waarna je alleen maar hoeft vast te stellen of de wijn aan je verwachtingen voldoet. ‘Lekker, of niet lekker?’ is de enige vraag die je hoeft te beantwoorden.
Lastiger wordt het bijvoorbeeld al bij het proeven van het vat. Verleden maand proefde ik met Pascal Marchand, gevierd wijnmaker in de Bourgogne, zijn hele oogst 2009 door. Wit en rood, afkomstig uit meer dan tien dorpen met diverse appellaties, van steeds andere wijngaarden met een welhaast ontelbaar aantal verschillende percelen, uit vaten van uiteenlopende herkomst en leeftijd, waarbij de wijn in het ene vat wel en in het andere vat juist weer niet zijn malolactische gisting had voltooid. Lastig, maar uitermate leerzaam! De aller-lastigste manier van proeven – ik heb het in dit blad al vaker geschreven – is en blijft ongetwijfeld het volslagen blind proeven van een wijn, zonder enig thema of referentiekader. Natuurlijk, je kunt zo’n wijn proberen te analyseren op basis van ondermeer zoet- en alcoholgehalte, zuurgraad, tannines, fruitintensiteit, houtgebruik, ontwikkeling, vinificatiewijze, klimaatfactoren, complexiteit en nog zo het een en ander. Maar lastig blijft het, zeker als de te proeven wijn bepaald atypische trekjes heeft.
Een week na die proeverij in de Bourgogne had ik een afspraak met een wijnvriend, die ik als een van de beste proevers in Nederland beschouw. Zoals gebruikelijk bij onze afspraken zaten er in mijn koeltas een paar zorgvuldig met aluminiumfolie omwikkelde flessen. In zijn zonovergoten tuin kwam hij, al analyserend, tot een aantal hout snijdende opmerkingen over de eerste wijn, maar bleek het toch onmogelijk de juiste herkomst en het gebruikte druivenras te benoemen. Niet verbazingwekkend bij deze wijn, die ik kort daarvoor bij een bezoek aan de zuidelijke Rhône juist voor dit soort ‘gemene’ blindproeverijen had meegenomen en met een grijns van het aluminiumfolie ontdeed. Een witte Côtes du Rhône Villages Sablet uit 2004, gemaakt van 100% clairette, van stokken van meer dan zestig jaar oud, met een houtrijping, inclusief regelmatige bâtonnage, van zes maanden op tweedejaars vaten uit de Allier.
Nadat we nog een paar andere wijnen de revue hadden laten passeren, bleek het tijd voor de ultieme revanche. Ik kreeg een rode wijn ingeschonken. Ondanks verwoede pogingen lukte het me niet om ook maar enigszins in de richting van een correcte identificatie te komen. Ook de ter motivatie verstrekte extra-informatie dat het hier een wijn betrof van twee druivenrassen die normaal nooit met elkaar worden gecombineerd, waarvan slechts 270 flessen van waren geproduceerd, leverde bepaald geen aha-erlebnis op. Tja, wat wil je ook? Het was een Zuid-Afrikaanse wijn uit 2006 van Craig Sheard, oftewel Elemental Bob, gemaakt van 84% barbera en 16% viognier. Een mission impossible.
Deze manier van wijnproeven is welhaast een vorm van vineus sadomasochisme. Terwijl degene die de wijn heeft ingeschonken glimlachend toekijkt, spartelt zijn slachtoffer machteloos boven zijn glas. Gemeen, maar leuk, als je er een beetje van houdt, tenminste...



Frank Jacobs
Snelleveldstraat 52
1107 VW Amsterdam
tel: 020-6978347
fax: 020-6978347
mobiel: 06-54622112
e-mail: fjacobs@wxs.nl
Internet: www.winepeptalk.nl

  • Lid van de F.I.J.E.V. (Fédération Internationale des Journalistes et Ecrivains des Vins et Spiritueux) www.fijev.com